Orzeczenie sądu państwa członkowskiego UE – bez stwierdzania wykonalności
Zgodnie z art. 39 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 (Bruksela I bis) orzeczenie wydane w państwie członkowskim, które jest wykonalne w tym państwie członkowskim, jest wykonalne w innych państwach członkowskich bez potrzeby stwierdzania jego wykonalności. Zgodnie z art. 41 ust. 1 jest ono wykonywane w wezwanym państwie członkowskim na tych samych warunkach co orzeczenie wydane w tym państwie – na Słowacji zatem w postępowaniu egzekucyjnym. Orzeczeniem jest zgodnie z art. 2 lit. a każde orzeczenie wydane przez sąd państwa członkowskiego, niezależnie od tego, jak zostanie określone. Do celów wykonania wnioskodawca przedstawia zgodnie z art. 42 ust. 1 odpis orzeczenia spełniający warunki niezbędne do stwierdzenia jego autentyczności oraz zaświadczenie wydane zgodnie z art. 53, potwierdzające wykonalność orzeczenia i zawierające wyciąg z orzeczenia, a w stosownych przypadkach również odpowiednie informacje o podlegających zwrotowi kosztach postępowania i naliczeniu odsetek. Zaświadczenie wydaje na wniosek zainteresowanej strony sąd pochodzenia na formularzu określonym w załączniku I do rozporządzenia (art. 53) – występuje się więc o nie w państwie, w którym orzeczenie zostało wydane, a nie na Słowacji. Tłumaczenia lub transliteracji treści zaświadczenia organ egzekucyjny może zażądać w razie konieczności (art. 42 ust. 3); tłumaczenia samego orzeczenia może zażądać wyłącznie wtedy, gdy nie jest w stanie prowadzić postępowania bez takiego tłumaczenia (art. 42 ust. 4). Tłumaczenia dokonuje się na język urzędowy wezwanego państwa członkowskiego, a więc na język słowacki (art. 57 ust. 1), a wykonuje je osoba uprawniona do tego w jednym z państw członkowskich (art. 57 ust. 3). Wykonania orzeczenia odmawia się zgodnie z art. 46 tylko na wniosek osoby, przeciwko której wystąpiono o wykonanie, w przypadku stwierdzenia jednej z podstaw, o których mowa w art. 45: oczywista sprzeczność z porządkiem publicznym, orzeczenie wydane bez udziału pozwanego, któremu nie doręczono dokumentu wszczynającego postępowanie w czasie i w sposób umożliwiający mu przygotowanie obrony (chyba że pozwany nie złożył przeciwko orzeczeniu środka zaskarżenia, chociaż miał taką możliwość), niemożność pogodzenia z innym orzeczeniem wydanym między tymi samymi stronami albo sprzeczność z wybranymi przepisami o jurysdykcji.
Zgodnie z art. 66 ust. 1 rozporządzenie ma zastosowanie do postępowań wszczętych od dnia 10 stycznia 2015 r.; do orzeczeń wydanych w postępowaniach wszczętych wcześniej nadal ma zastosowanie, zgodnie z art. 66 ust. 2, rozporządzenie (WE) nr 44/2001. Zgodnie z art. 43 ust. 1 zaświadczenie doręcza się osobie, wobec której występuje się o wykonanie, przed pierwszym środkiem wykonawczym, i dołącza się do niego orzeczenie, jeżeli nie zostało jej doręczone już wcześniej; Kodeks egzekucyjny nawiązuje do tego w § 61a ust. 2, zgodnie z którym zagraniczny tytuł egzekucyjny dołącza się do zawiadomienia o wszczęciu egzekucji, jeżeli nie został dłużnikowi doręczony już wcześniej. Od wnioskodawcy nie można żądać, aby miał adres dla doręczeń w wezwanym państwie członkowskim (art. 41 ust. 3).