PL
PL
Dla zagranicznych wierzycieli

Dochodzenie należności od słowackiej firmy

Odbiorca z siedzibą w Republice Słowackiej nie zapłacił faktury za towar, usługi lub podwykonawstwo. Sprawdzamy, przed którym sądem i według którego prawa można dochodzić roszczenia, weryfikujemy dłużnika w rejestrach publicznych i prowadzimy sprawę od wezwania przedsądowego aż po egzekucję.

Działamy na rzecz zagranicznych firm – dostawców towarów, usługodawców, firm budowlanych i montażowych oraz wierzycieli z tytułu pożyczek między firmami – których dłużnik ma siedzibę na Słowacji. Doradzamy wyłącznie w zakresie prawa Republiki Słowackiej; jeżeli Państwa umowa podlega prawu innego państwa, współpracujemy z Państwa tamtejszym doradcą prawnym.

Porady prawnej udzielamy po słowacku lub po angielsku; pisemnie komunikujemy się z Państwem także po polsku. Całą sprawę możemy poprowadzić zdalnie.

Prześlij nam dokumenty+421 907 823 239
Dla kogo działamy

Komu pomagamy

Koncentrujemy się na roszczeniach pieniężnych zagranicznych przedsiębiorców wobec dłużników z siedzibą w Republice Słowackiej – niezależnie od branży. Dla przewoźnego na podstawie Konwencji CMR mamy osobną stronę; niniejsza dotyczy towarów, usług, podwykonawstwa budowlanego i montażowego oraz pożyczek między firmami.

Dostawcy towarów

Niezapłacone faktury za dostarczony towar – zarówno wtedy, gdy odbiorca nie zakwestionował faktury i po prostu nie płaci, jak i wtedy, gdy wady zaczął zgłaszać dopiero po wezwaniu do zapłaty.

Usługodawcy i firmy IT

Wynagrodzenie za wykonane usługi, tworzenie i licencjonowanie oprogramowania, serwis lub najem urządzeń. Oceniamy, czym mogą Państwo wykazać spełnienie świadczenia – protokoły akceptacji, zestawienia wykonanych prac, potwierdzenia e-mailowe.

Firmy budowlane i montażowe

Podwykonawstwo na budowach na Słowacji i montaż urządzeń technologicznych: niezapłacone faktury częściowe, zatrzymane części ceny i niepodpisane protokoły odbioru. Sprawdzamy Państwa bezpośredniego kontrahenta w łańcuchu podwykonawców, ponieważ to wobec niego przysługuje roszczenie.

Wierzyciele z tytułu pożyczek między firmami

Niespłacone pożyczki i kredyty udzielone słowackiej spółce – partnerowi handlowemu lub spółce z grupy. Oceniamy umowę, dowód przekazania środków i wymagalność oraz sprawdzamy, czy dłużnik nie znalazł się w międzyczasie w upadłości (konkurz) lub restrukturyzacji (reštrukturalizácia).

Na czym opiera się sprawa

Co trzeba wiedzieć przed pierwszym krokiem

Przy należności transgranicznej najpierw rozstrzyga się trzy kwestie: który sąd ma jurysdykcję, jakiemu prawu podlega umowa i czy dochodzenie należności od konkretnego dłużnika ma sens ekonomiczny. Jurysdykcję i prawo właściwe określają bezpośrednio stosowane rozporządzenia Unii Europejskiej; postępowanie przed słowackim sądem i egzekucję reguluje prawo słowackie.

Gdzie wnieść pozew – jurysdykcja słowackich sądów

Zasady określa rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 (Bruksela I bis). Zgodnie z art. 4 ust. 1 osoby mające miejsce zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego mogą być pozywane przed sądy tego państwa członkowskiego; spółka handlowa ma zgodnie z art. 63 ust. 1 miejsce zamieszkania tam, gdzie znajduje się jej statutowa siedziba, główny organ zarządzający lub główne przedsiębiorstwo. Dłużnika z siedzibą w Republice Słowackiej można zatem pozwać przed słowacki sąd, o ile strony nie uzgodniły jurysdykcji innego sądu. Ponadto art. 7 pkt 1 dopuszcza w sprawach dotyczących umowy powództwo przed sądem miejsca wykonania zobowiązania: o ile strony nie uzgodniły inaczej, jest nim w przypadku sprzedaży rzeczy ruchomych miejsce w państwie członkowskim, w którym rzeczy te zgodnie z umową zostały albo miały zostać dostarczone, a w przypadku świadczenia usług – miejsce w państwie członkowskim, w którym usługi zgodnie z umową były świadczone albo miały być świadczone. Wierzyciel może więc niekiedy wybrać między sądem w swoim państwie a sądem słowackim. Orzeczenie słowackiego sądu stanowi bezpośrednio podstawę egzekucji na Słowacji – a więc w państwie, w którym dłużnik ma siedzibę.

Klauzula jurysdykcyjna w umowie lub w ogólnych warunkach handlowych: zgodnie z art. 25 ust. 1 rozporządzenia jurysdykcję ma sąd państwa członkowskiego, który strony uzgodniły, a jurysdykcja ta jest wyłączna, o ile strony nie uzgodniły inaczej. Umowa jurysdykcyjna musi być zawarta w formie pisemnej lub ustnej potwierdzonej na piśmie, w formie, która odpowiada praktyce przyjętej między stronami, albo – w handlu międzynarodowym – w formie odpowiadającej zwyczajowi handlowemu, który strony znały lub musiały znać; zgodnie z art. 25 ust. 2 przekazy elektroniczne umożliwiające trwały zapis umowy są traktowane na równi z formą pisemną. Jeżeli umowa lub warunki handlowe, które stały się jej częścią, wskazują sąd innego państwa członkowskiego, pozew należy wnieść do tego sądu; zgodnie z art. 26 ust. 1 jurysdykcję uzyskuje jednak również sąd, przed którym pozwany wda się w spór, nie podnosząc zarzutu braku jurysdykcji. Dlatego klauzulę jurysdykcyjną czytamy w pierwszej kolejności.

Jakiemu prawu podlega umowa – rozporządzenie Rzym I

Jurysdykcja sądu i prawo właściwe to dwie odrębne kwestie: słowacki sąd może orzekać według prawa innego państwa. Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 (Rzym I) umowa podlega prawu wybranemu przez strony; wybór prawa musi być dokonany wyraźnie lub w sposób jednoznaczny wynikać z postanowień umowy lub okoliczności sprawy. Jeżeli strony nie dokonały wyboru prawa, to zgodnie z art. 4 ust. 1 umowa sprzedaży towarów podlega prawu państwa, w którym sprzedawca ma miejsce zwykłego pobytu (lit. a), a umowa o świadczenie usług – prawu państwa, w którym usługodawca ma miejsce zwykłego pobytu (lit. b); umowa, która nie jest objęta ust. 1, podlega zgodnie z art. 4 ust. 2 prawu państwa, w którym strona zobowiązana do spełnienia świadczenia charakterystycznego dla umowy ma miejsce zwykłego pobytu. Miejscem zwykłego pobytu spółki jest zgodnie z art. 19 ust. 1 miejsce siedziby jej głównego organu zarządzającego. Dla zagranicznego dostawcy oznacza to z reguły prawo jego własnego państwa, a nie prawo słowackie – chyba że ze wszystkich okoliczności sprawy wyraźnie wynika, że umowa pozostaje w znacznie ściślejszym związku z innym państwem (art. 4 ust. 3). Zgodnie z art. 12 ust. 1 prawo właściwe ma zastosowanie w szczególności do wykonywania zobowiązań wynikających z umowy, skutków ich niewykonania, a także do przedawnienia i utraty praw wynikającej z upływu terminów (lit. d). Długość terminu przedawnienia i roszczenie o odsetki za opóźnienie mogą więc podlegać prawu Państwa kraju, mimo że pozew wnosi się na Słowacji.

Przy sprzedaży towarów między przedsiębiorcami z różnych państw w grę wchodzi również Konwencja Narodów Zjednoczonych o umowach międzynarodowej sprzedaży towarów, jeżeli spełnione są przesłanki jej stosowania, a strony jej nie wyłączyły. Treść prawa obcego słowacki sąd ustala zgodnie z § 53 ust. 1 ustawy nr 97/1963 Zb. o prawie prywatnym międzynarodowym i procesowym: podejmuje wszelkie niezbędne działania, w tym ustala treść prawa obcego własnymi środkami, z powszechnie dostępnych źródeł, przez nałożenie obowiązku na uczestników postępowania albo przez zwrócenie się o informację do Ministerstwa Sprawiedliwości Republiki Słowackiej; jeżeli treści prawa obcego nie uda się ustalić w rozsądnym terminie, stosuje się prawo słowackie. Nasza kancelaria doradza wyłącznie w zakresie prawa Republiki Słowackiej – kwestie prawa materialnego innego państwa rozwiązujemy we współpracy z Państwa tamtejszym doradcą prawnym.

Jeżeli stosunek prawny podlega prawu słowackiemu: przedawnienie i uznanie zobowiązania

Umowa podlega prawu słowackiemu przede wszystkim wtedy, gdy strony je wybrały albo gdy wynika to z art. 4 rozporządzenia Rzym I. Stosunki zobowiązaniowe między przedsiębiorcami, które dotyczą ich działalności gospodarczej, reguluje wówczas słowacki Kodeks handlowy (Obchodný zákonník; § 261 ust. 1). Termin przedawnienia wynosi zgodnie z § 397 cztery lata, o ile ustawa nie stanowi inaczej dla poszczególnych praw. Zgodnie z § 402 przestaje on biec dopiero wtedy, gdy wierzyciel dokona czynności prawnej, która według przepisów regulujących postępowanie sądowe jest uznawana za jego wszczęcie albo za dochodzenie prawa w postępowaniu już wszczętym – monity ani wezwania do zapłaty same nie wstrzymują biegu terminu przedawnienia. Jeżeli dłużnik uzna swoje zobowiązanie na piśmie, od tego uznania biegnie zgodnie z § 407 ust. 1 nowy czteroletni termin przedawnienia, i to również wtedy, gdy w chwili uznania prawo było już przedawnione (§ 407 ust. 4). Za uznanie uważa się także płacenie odsetek – w odniesieniu do kwoty, od której odsetki są płacone (§ 407 ust. 2) – oraz częściowe spełnienie świadczenia, jeżeli można z niego wnosić, że dłużnik uznaje w ten sposób także pozostałą część zobowiązania (§ 407 ust. 3). Jeżeli ktoś uzna na piśmie swoje określone zobowiązanie, to zgodnie z § 323 ust. 1 domniemywa się, że zobowiązanie w uznanym zakresie istnieje w chwili uznania. Dlatego przy negocjacjach dotyczących spłaty w ratach pisemne uznanie długu jest pierwszą rzeczą, o którą prosimy dłużnika.

Zgodnie z § 408 ust. 1 Kodeksu handlowego termin przedawnienia kończy się, bez względu na inne przepisy, najpóźniej z upływem dziesięciu lat od dnia, w którym po raz pierwszy zaczął biec. Jeżeli umowa podlega prawu innego państwa, terminy te nie mają zastosowania – przedawnienie ocenia się według prawa właściwego (art. 12 ust. 1 lit. d rozporządzenia Rzym I). Przy starszej należności pierwszym krokiem jest zatem ustalenie prawa właściwego, a nie liczenie czterech lat.

Odsetki za opóźnienie i zryczałtowana rekompensata 40 euro według prawa słowackiego

Jeżeli stosunek prawny podlega prawu słowackiemu, dłużnik zobowiązania pieniężnego pozostaje zgodnie z § 365 ust. 2 Kodeksu handlowego w opóźnieniu, jeżeli nie spełni świadczenia należycie i najpóźniej w terminie 30 dni od dnia doręczenia faktury lub innego wezwania do zapłaty albo w terminie 30 dni od dnia spełnienia świadczenia przez wierzyciela, w zależności od tego, który z tych dni nastąpił później – o ile z umowy nie wynika inny termin płatności. Wierzycielowi, który wykonał swoje obowiązki ustawowe i umowne, przysługuje zgodnie z § 369 ust. 1 prawo do odsetek za opóźnienie w wysokości uzgodnionej w umowie, i to bez potrzeby odrębnego wezwania. Jeżeli wysokość nie została uzgodniona, zgodnie z § 369 ust. 2 stosuje się stopę określoną w rozporządzeniu Rządu Republiki Słowackiej nr 21/2013 Z. z.: zgodnie z § 1 ust. 1 jest to podstawowa stopa procentowa Europejskiego Banku Centralnego obowiązująca w pierwszym dniu danego półrocza kalendarzowego opóźnienia, powiększona o osiem punktów procentowych, albo – jeżeli wierzyciel wybierze wariant stały z § 1 ust. 2 – stopa podstawowa obowiązująca w pierwszym dniu opóźnienia, powiększona o dziewięć punktów procentowych, która obowiązuje następnie przez cały okres opóźnienia. Obok odsetek powstaje zgodnie z § 369c ust. 1 Kodeksu handlowego prawo do zryczałtowanej rekompensaty za koszty odzyskiwania należności; zgodnie z § 2 rozporządzenia Rządu wynosi ona 40 euro, jednorazowo, niezależnie od długości opóźnienia.

Aktualną podstawową stopę procentową Europejskiego Banku Centralnego trzeba sprawdzić na właściwy dzień. W słowackim postępowaniu upominawczym (upomínacie konanie) obowiązuje ograniczenie: wniosek nie jest dopuszczalny, jeżeli dochodzone umowne odsetki za opóźnienie przekraczają o więcej niż pięć punktów procentowych stopę, która miałaby zastosowanie bez takiej umowy (§ 3 ust. 5 lit. a ustawy nr 307/2016 Z. z.). Jeżeli umowa podlega prawu innego państwa, odsetki za opóźnienie i rekompensatę za koszty odzyskiwania należności ocenia się według tego prawa.

Słowackie postępowanie upominawcze czy europejski nakaz zapłaty

Słowackie postępowanie upominawcze (upomínacie konanie) na podstawie ustawy nr 307/2016 Z. z. to przyspieszone postępowanie elektroniczne w sprawach o roszczenia pieniężne, stanowiące alternatywę dla pozwu wnoszonego na podstawie słowackiego Kodeksu postępowania cywilnego spornego (Civilný sporový poriadok; § 1 ust. 2). Wyłączną właściwość rzeczową ma Sąd Rejonowy Banská Bystrica (Okresný súd Banská Bystrica; § 2). Wniosek składa się wyłącznie drogą elektroniczną za pomocą przeznaczonego do tego formularza (§ 4 ust. 1), a powód – albo, jeżeli jest reprezentowany, jego pełnomocnik – musi mieć aktywowaną skrzynkę elektroniczną (elektronická schránka) utworzoną na podstawie słowackiej ustawy o e-administracji (zákon o e-Governmente; § 3 ust. 6 lit. b); zagraniczny wierzyciel składa zatem wniosek z reguły za pośrednictwem słowackiego adwokata. Zagraniczna osoba prawna wykazuje swoje dane identyfikacyjne odpisem z rejestru, do którego jest wpisana (§ 4 ust. 3). Dochodzić można wyłącznie roszczenia o zapłatę kwoty pieniężnej w euro (§ 3 ust. 2). Wniosek nie jest dopuszczalny, jeżeli nakaz zapłaty (platobný rozkaz) musiałby zostać doręczony pozwanemu za granicą (§ 3 ust. 6 lit. d) – ograniczenie to dotyczy pozwanego, a nie powoda, więc siedziba wierzyciela za granicą nie stanowi przeszkody. Sąd wydaje nakaz zapłaty najpóźniej w terminie dziesięciu dni roboczych od spełnienia przesłanek procesowych, w tym uiszczenia opłaty sądowej (§ 7 ust. 1). Od doręczenia pozwany ma 15 dni na zapłatę albo na wniesienie sprzeciwu (odpor; § 7 ust. 2), który musi zawierać merytoryczne uzasadnienie (§ 11 ust. 1); nakaz zapłaty, od którego nie wniesiono sprzeciwu, ma skutki prawomocnego wyroku (§ 11 ust. 6). Europejski nakaz zapłaty na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1896/2006 jest przeznaczony dla spraw transgranicznych – czyli spraw, w których przynajmniej jedna ze stron ma miejsce zamieszkania lub miejsce stałego pobytu w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie sądu rozpoznającego sprawę (art. 3 ust. 1). Zagraniczny wierzyciel, który pozywa słowackiego dłużnika przed słowackim sądem, spełnia ten warunek. Pozew składa się przy użyciu formularza A (art. 7 ust. 1), na Słowacji w języku państwowym (§ 270 Kodeksu postępowania cywilnego spornego). Sąd wydaje nakaz tak szybko, jak to możliwe, zwykle w terminie 30 dni od wniesienia pozwu (art. 12 ust. 1). Pozwany może w terminie 30 dni od doręczenia wnieść sprzeciw i nie musi podawać w nim powodów (art. 16 ust. 2 i 3); dalsze postępowanie toczy się wówczas przed właściwym sądem państwa członkowskiego wydania (art. 17 ust. 1). Nakaz, który stał się wykonalny, jest uznawany i wykonywany w innych państwach członkowskich bez potrzeby stwierdzania wykonalności (art. 19); rozporządzenie nie ma zastosowania do Danii (art. 2 ust. 3).

Przy należności w euro wobec dłużnika z siedzibą na Słowacji postępowanie upominawcze ma w porównaniu z europejskim nakazem zapłaty krótszy ustawowy termin na wydanie nakazu, opłatę sądową niższą o połowę (§ 11c ust. 1 ustawy nr 71/1992 Zb.) i wymaga sprzeciwu z merytorycznym uzasadnieniem. Europejski nakaz zapłaty wchodzi w grę przede wszystkim tam, gdzie postępowanie upominawcze nie jest dopuszczalne. Dla należności, których wartość, z wyłączeniem odsetek, wydatków i kosztów, nie przekracza 5 000 euro, istnieje ponadto europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń na podstawie rozporządzenia (WE) nr 861/2007 (art. 2 ust. 1): jest ono pisemne (art. 5 ust. 1), wszczyna się je formularzem pozwu A (art. 4 ust. 1), formularze składa się w języku, w którym prowadzone jest postępowanie przed sądem (art. 6 ust. 1), a orzeczenie jest uznawane i wykonywane w innym państwie członkowskim bez potrzeby stwierdzania wykonalności (art. 20 ust. 1).

Orzeczenie z innego państwa członkowskiego i egzekucja na Słowacji

Jeżeli pozwali Państwo dłużnika w swoim państwie – na przykład na podstawie klauzuli jurysdykcyjnej albo według miejsca wykonania zobowiązania – i mają Państwo wykonalne orzeczenie, na Słowacji nie wnosi się już pozwu ponownie. Zgodnie z art. 39 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 orzeczenie wydane w państwie członkowskim, które jest wykonalne w tym państwie członkowskim, jest wykonalne w innych państwach członkowskich bez potrzeby stwierdzania jego wykonalności. Do celów wykonania przedstawia się zgodnie z art. 42 ust. 1 odpis orzeczenia spełniający warunki niezbędne do stwierdzenia jego autentyczności oraz zaświadczenie, które na wniosek wydaje sąd pochodzenia zgodnie z art. 53. Zaświadczenie to doręcza się zgodnie z art. 43 ust. 1 osobie, wobec której występuje się o wykonanie, przed pierwszym środkiem wykonawczym. Wykonanie podlega zgodnie z art. 41 ust. 1 prawu wezwanego państwa członkowskiego – na Słowacji jest to więc słowacki Kodeks egzekucyjny (Exekučný poriadok), zgodnie z którym tytułem egzekucyjnym jest również zagraniczny tytuł egzekucyjny wykonalny w Republice Słowackiej (§ 45 ust. 2 lit. b).

Tłumaczenia orzeczenia organ egzekucyjny może zażądać wyłącznie wtedy, gdy nie jest w stanie prowadzić postępowania bez takiego tłumaczenia (art. 42 ust. 4 rozporządzenia Bruksela I bis); tłumaczenia lub transliteracji treści zaświadczenia może zażądać w razie konieczności (art. 42 ust. 3). Wyłączną właściwość rzeczową w postępowaniu egzekucyjnym ma na Słowacji Sąd Rejonowy Banská Bystrica (§ 49 Kodeksu egzekucyjnego). Opłata sądowa od wniosku o wszczęcie egzekucji wynosi 25 euro według pozycji 13 lit. a taryfy opłat ustawy nr 71/1992 Zb.

Tryb postępowania

Jak przebiega sprawa

1

Przejęcie sprawy i analiza

Analizujemy umowę, zamówienia, warunki handlowe, faktury i dowody spełnienia świadczenia. Sprawdzamy, czy umowa zawiera klauzulę jurysdykcyjną lub klauzulę wyboru prawa, który sąd ma jurysdykcję, jakiemu prawu podlega stosunek prawny i do kiedy można dochodzić roszczenia. Wynikiem jest pisemna propozycja trybu działania.

2

Sprawdzenie dłużnika

Przed wniesieniem pozwu sprawdzamy dłużnika w rejestrach publicznych. Słowacki rejestr handlowy (Obchodný register) jest publicznym wykazem; wpisane dane i dokumenty złożone w zbiorze dokumentów są publikowane bezpłatnie (§ 3 ust. 1 i § 6 ust. 1 ustawy nr 29/2026 Z. z.). Rejestr sprawozdań finansowych (Register účtovných závierok) udostępnia dokumenty złożone w części publicznej wszystkim osobom bez opłat (§ 23c ust. 1 ustawy nr 431/2002 Z. z.). Rejestr upadłości (insolvenčný register) ewidencjonuje postępowania upadłościowe i restrukturyzacyjne (§ 203b ustawy nr 7/2005 Z. z.), a centralny rejestr egzekucji (centrálny register exekúcií), prowadzony przez Słowacką Izbę Komorniczą (Slovenská komora exekútorov), jest publicznym wykazem egzekucji niezakończonych prawomocnie (§ 211a Kodeksu egzekucyjnego). Ze sprawdzenia wynika, czy dochodzenie należności ma sens ekonomiczny i czy dłużnik nie znajduje się w upadłości lub restrukturyzacji – wówczas należności nie dochodzi się pozwem, lecz zgłoszeniem wierzytelności (prihláška).

3

Wezwanie przedsądowe, uznanie długu, raty

Przygotowujemy i wysyłamy wezwanie do zapłaty z wyliczeniem należności głównej, odsetek za opóźnienie i dalszych roszczeń według prawa właściwego. Jeżeli dłużnik nie kwestionuje długu, ale nie jest w stanie zapłacić go jednorazowo, uzgadniamy pisemne uznanie zobowiązania i harmonogram spłat. Porozumienie można sporządzić także w formie aktu notarialnego (notárska zápisnica): jeżeli zawiera on zobowiązanie prawne, wskazano w nim osobę uprawnioną i osobę zobowiązaną, podstawę prawną, przedmiot i termin świadczenia, a osoba zobowiązana wyraziła w nim zgodę na wykonalność, stanowi on zgodnie z § 45 ust. 2 lit. c Kodeksu egzekucyjnego tytuł egzekucyjny. W razie niewykonania zobowiązania można wówczas złożyć wniosek o wszczęcie egzekucji bez uprzedniego postępowania sądowego.

4

Dochodzenie roszczenia przed sądem

Jeżeli dłużnik nie zapłaci, składamy wniosek w postępowaniu upominawczym na podstawie ustawy nr 307/2016 Z. z. – wyłącznie drogą elektroniczną, do Sądu Rejonowego Banská Bystrica, który ma w tym postępowaniu wyłączną właściwość rzeczową. Sąd wydaje nakaz zapłaty najpóźniej w terminie dziesięciu dni roboczych od spełnienia przesłanek procesowych, w tym uiszczenia opłaty sądowej; od doręczenia pozwany ma 15 dni na zapłatę albo na wniesienie sprzeciwu z merytorycznym uzasadnieniem. Jeżeli sprzeciwu nie wniesie, nakaz zapłaty ma skutki prawomocnego wyroku. Jeżeli go wniesie, ustosunkowujemy się do niego i w terminie 15 dni wnosimy o dalsze prowadzenie postępowania przed sądem właściwym według Kodeksu postępowania cywilnego spornego (§ 14 ust. 1 ustawy). Tam, gdzie postępowanie upominawcze nie jest dopuszczalne, wnosimy pozew o wydanie europejskiego nakazu zapłaty albo zwykły pozew.

5

Egzekucja

Mając wykonalne orzeczenie, składamy wniosek o wszczęcie egzekucji – drogą elektroniczną, za pomocą przeznaczonego do tego formularza (§ 48 ust. 7 Kodeksu egzekucyjnego). Wyłączną właściwość rzeczową w postępowaniu egzekucyjnym ma Sąd Rejonowy Banská Bystrica (§ 49). Jeżeli nie ma podstaw do oddalenia wniosku, sąd w terminie 15 dni od jego doręczenia wydaje upoważnienie do prowadzenia egzekucji (§ 53 ust. 1; przy akcie notarialnym termin ten nie obowiązuje). Sprawę przydziela słowackiemu komornikowi (exekútor) w drodze losowania (§ 55 ust. 1) – wierzyciel nie wybiera komornika. Jeżeli przeciwko temu samemu dłużnikowi toczy się już egzekucja, w której sąd udzielił komornikowi upoważnienia, każda kolejna sprawa jest zgodnie z § 55 ust. 4 przydzielana temu samemu komornikowi.

Dokumenty

Czego od Państwa potrzebujemy

Prosimy przesłać nam dokumenty jako skany lub zdjęcia w języku, w którym zostały sporządzone; oryginały ani tłumaczenia nie są na tym etapie potrzebne. Co trzeba będzie przetłumaczyć, ustalimy po ocenie sprawy.

  • Umowa, zamówienia i ich potwierdzenia, w tym korespondencja e-mailowa, w której doszło do zawarcia umowy, oraz ogólne warunki handlowe, do których się odsyła – szukamy w nich klauzuli jurysdykcyjnej i klauzuli wyboru prawa.
  • Faktury oraz dowód ich wysłania lub doręczenia dłużnikowi.
  • Dowody spełnienia świadczenia: dowody dostawy i dokumenty przewozowe dotyczące dostawy towaru, protokoły odbioru i akceptacji, zestawienia wykonanych prac, dziennik budowy lub protokoły montażu.
  • W przypadku pożyczki lub kredytu: umowa i dowód przekazania środków, na przykład wyciąg z rachunku.
  • Korespondencja z dłużnikiem – monity, reklamacje, zgłoszone potrącenia i odliczenia, obietnice zapłaty, uznania długu, częściowe płatności.
  • Aktualny odpis z rejestru, do którego wpisana jest Państwa spółka; w postępowaniu upominawczym zagraniczna osoba prawna wykazuje nim swoje dane identyfikacyjne (§ 4 ust. 3 ustawy nr 307/2016 Z. z.).
  • Dane rachunku bankowego, na który dłużnik ma dokonać zapłaty; we wniosku o wydanie nakazu zapłaty są one obowiązkowe (§ 4 ust. 4 ustawy nr 307/2016 Z. z.).
  • Jeżeli istnieje już orzeczenie sądu z innego państwa członkowskiego: jego odpis i zaświadczenie wydane zgodnie z art. 53 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012, ewentualnie europejski nakaz zapłaty, którego wykonalność została stwierdzona.
Wynagrodzenie

Ile to kosztuje

Zakres i wynagrodzenie uzgadniamy z góry i na piśmie. Cenę oceny sprawy i wezwania przedsądowego znają Państwo, zanim rozpoczniemy pracę.

Ocena sprawy

stałe wynagrodzenie uzgodnione z góry

Przeglądamy dokumenty, ustalamy jurysdykcję sądu, prawo właściwe i przedawnienie, sprawdzamy dłużnika w rejestrach publicznych i przedstawiamy na piśmie proponowany tryb działania. Wynagrodzenie podajemy przed rozpoczęciem pracy; jeżeli zdecydują Państwo nie iść dalej, sprawa na tym się kończy.

Wezwanie przedsądowe

stałe wynagrodzenie za czynność

Przygotowanie i wysłanie wezwania do zapłaty, w tym wyliczenie należności głównej i należności ubocznych. Uzgadniane jako stała kwota za czynność, a nie według stawki godzinowej.

Zastępstwo w postępowaniu

stałe wynagrodzenie albo wynagrodzenie zależne od wyniku

Zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia (vyhláška) Ministerstwa Sprawiedliwości Republiki Słowackiej nr 655/2004 Z. z. wynagrodzenie zależne od wyniku sprawy można uzgodnić w formie procentowego udziału w wartości przedmiotu sprawy; zgodnie z § 7 ust. 2 jego maksymalna wysokość nie może przekroczyć 20% tej wartości. Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia staje się ono należne tylko wtedy, gdy klient odniósł w sprawie pełny sukces; przy częściowym sukcesie adwokatowi przysługuje na podstawie § 8 ust. 2 wynagrodzenie taryfowe ustalone stosownie do stopnia sukcesu, a jeżeli klient nie odniósł sukcesu nawet w części, adwokat może na podstawie § 8 ust. 3 żądać jedynie zwrotu poniesionych wydatków.

Obok wynagrodzenia adwokata powstają wydatki, w szczególności opłaty sądowe i koszty tłumaczeń. W postępowaniu upominawczym opłata sądowa wynosi, zgodnie z § 11c ust. 1 ustawy nr 71/1992 Zb. o opłatach sądowych, 50% stawki procentowej określonej w taryfie opłat; stawka podstawowa według pozycji 1 lit. a taryfy wynosi 6% wartości przedmiotu sporu, a więc w postępowaniu upominawczym 3%, jednak nie mniej niż 25 euro i nie więcej niż 25 000 euro, a w sprawach handlowych nie więcej niż 50 000 euro. Sąd nie wzywa wnioskodawcy do jej uiszczenia, a jeżeli opłata nie zostanie uiszczona w terminie 15 dni od złożenia wniosku, wniosek nie jest brany pod uwagę. Od pozwu o wydanie europejskiego nakazu zapłaty uiszcza się, zgodnie z uwagą 5 do pozycji 1 taryfy, opłatę według pozycji 1 lit. a, czyli 6%. Opłata sądowa od wniosku o wszczęcie egzekucji wynosi 25 euro według pozycji 13 lit. a taryfy. Sąd przyznaje stronie zwrot kosztów postępowania proporcjonalnie do stopnia, w jakim wygrała sprawę (§ 255 ust. 1 Kodeksu postępowania cywilnego spornego). Wynik postępowania zależy od okoliczności konkretnej sprawy, w szczególności od sytuacji majątkowej dłużnika.

Bez zobowiązań

Prosimy przesłać nam dokumenty dotyczące należności

Prosimy napisać, kto jest dłużnikiem, za co i ile jest Państwu winien oraz od kiedy. Odezwiemy się i przedstawimy kolejne kroki. Wysłanie formularza nie powoduje nawiązania stosunku prawnego między adwokatem a klientem.

+421 907 823 239klienti@tkak.sk
FAQ

Najczęściej zadawane pytania

Powiązane tematy
Spory przed słowackimi sądamiUpadłość słowackiego odbiorcyEgzekucja na SłowacjiSłowacka spółka, spółdzielniaDochodzenie przewoźnego z przewozów CMRKlienci zagraniczni

Przepisy, na których opiera się ta strona

Pełne teksty aktów są dostępne w serwisach Slov-Lex i EUR-Lex. Powyższe informacje mają charakter ogólny i nie zastępują porady w indywidualnej sprawie.